Seçkiler

Bir adam kendi evinde, yemek masasının sandalyelerinden birine bağlı. Kaç saattir orada olduğunu bilmiyor. Hikâye bu andan başlıyor ve o odadan hiç çıkmıyor.

Anlatının tamamı adamın iç sesi. Acıyı bir yere koyabilmek için karşı apartmanın aydınlık penceresine bakıyor: bir adam karısına çay getiriyor, sehpada bir tabak erik duruyor, on üç on dört yaşlarında bir kız dizisini izliyor. Sıradan bir akşam. Adam o kızı seyrederken kendi kızını düşünmeye başlıyor — ve okur, tam da bu şefkatli görünen düşüncelerin içinden, adamın kim olduğunu yavaş yavaş anlıyor.

Çay, Erik ve İnşaat Çivisi bir suç hikâyesinden çok bir itiraf. Failin ağzından, failin kendine bile söyleyemediği şeyi kurarak ilerliyor. Şiddeti gösterirken seyirlik hâle getirmiyor; asıl dehşeti, karşı dairedeki o çok sıradan akşamla aynı karede durmasından alıyor.

Gökmen Yılmazkaya'nın çizgileri hikâyenin tonunu belirliyor. Adamın bulunduğu oda neredeyse renksiz: siyah zemin, gri-beyaz dikey perde çizgileri, tek renk vurgusu olarak kan. Karşı daire ise sıcak ve renkli. İki dünya aynı sayfada yan yana duruyor; okur, sayfa çevirdikçe hangisine bakmak istediğine karar vermek zorunda kalıyor.

Hikâye 4 Eylül 2019'da esrarengizhikayeler.com'da yayımlandı, ardından bu ciltte basılı olarak yer aldı.

Büyük Sıcak'tan yaklaşık yüz yıl sonra dünya bir çöl. Gökyüzü gri bir düzlük; gündüz saatlerinde ona bakmayı başaran, bir an sonra kavrulur. Geceleri kum, diplerden yükselen siyah cam tabakalarının üstünde çatırdayarak yer değiştirir.

Öykü tek bir koşunun içinde geçiyor. Bir adam, kum kızağının kırık direğinin yanında, gecenin dondurucu soğuğu çekilirken uyanıyor. Önünde kilometrelerce kum, ardında doğmak üzere olan güneş var. Eve yetişmek zorunda — ve tökezlediği her yerde ilk kontrol ettiği şey, göğsüne sokuşturduğu iki karış boyundaki paket.

Yol boyunca ona babasının sesi eşlik ediyor: kumun nasıl cama döndüğü, alacakaranlıkta yön bulmanın yolu, her şeyin planlı yapılması gerektiği. Kum Kuşları'nda bilim bir dekor değil, babadan oğula elden ele geçen bir hayatta kalma aracı. Yeryüzünde kalanlar yarıklara kazınmış yeraltı kasabalarında, karanlıkta ilerleyen köstebekler gibi çoğalmaya çalışıyor.

Bir kıyamet sonrası hikâyesi, ama merkezinde yıkım yok. Öykünün asıl sorusu şu: elinde hiçbir şey kalmamış bir baba, çocuğuna ne bırakabilir? Adamın günlerce uzak yarıktaki kasabada aradığı, uğruna neredeyse öleceği şey, o cevabın kendisi. Çölün taşıyabileceği en küçük, en kırılgan şey.

Öykü, Yerli Bilimkurgu Yükseliyor platformunun hazırladığı Bilimkurgu Öykü Seçkisi 2019'da, Paradigma Akademi Yayınları etiketiyle yayımlandı.